Kendinizi Ertelemeyin Artık

Zor zamanlarda yenilir insan kendine. Hüzünlerini erteleyemez; oysa kaç kez kendini ertelemiştir, kendi sessizliğinde.

Can dostum Gülden, şöyle demişti: "Bu zor dönemlerinde omuzuna yaslanabileceğim bir insan sıcaklığı istiyorum" Ne doğru değil mi?.. Öyle anlar geliyor ki; çevrenizde yaşanan tüm kargaşalıklara boyun büker ve bir kenarda öylece sizi kucaklayacak bir insan ararsınız.

Öyle sıradanlaştı ki herşey, herhangi bir olgunun bile bir iki saat içerisinde unutulduğu ortak sevinçlerimizin ise özelliğini yitirdiği şu günlerde kaç kişi gerçek mutlulukların yada o gerçek dürüstlüğün peşinde arkasına bakmadan gitmiştir.

Toplumları oluşturan birey kendini ne kadar toplumla birebir görebiliyor yada birey olmanın sorumluluklarını yerine getirebiliyordu?

Sahi kim getirmişti bizi bu hale yada biz neden izin verdik tüm bu garip his dalgalanmalarına. Hafızları silinmiş birer insan mı yada proğlamlanmış makinelermiydik bu bilinmeyen çok denklemler içinde...

Oysa bilinmezliğimizi çözecek bir lider beklerken yorulmuştuk. Unutuyorduk aslında içimizde bir lider taşıdığımızı..

Hepimiz liderdik; uyandırmak için doğru zamanı bekliyorduk sadece. Doğru zaman geldi arkadaşlar, içinizdeki lideri uyandırın ve hastalıklı birey olma adaylığından hep birlikte vazgeçerek sarılalım yanımızdaki insana...

Gelecek güzel günler için